– Ach ta dzisiejsza młodzież! Któż z nas, „starych”, nie rzekł kiedyś czegoś w tym sensie przy okazji konfrontacji z nagannym przejawem nastoletniej aktywności (nie wyłączając seksualnej, bo my, jak powszechnie wiadomo, w ich wieku… a, fuj!)? Kto nigdy nie użył w takich okolicznościach słów niesłusznie uważanych za obelżywe? Jeśli jest taki, co ani razu nie strzelił na tę okoliczność focha, niech pierwszy rzuci kamieniem. Chociaż nie, dorosłemu nie wypada… Wypada za to, ba, trzeba rzucić okiem na telewizor, gdy po ekranie tarzają się małolaty, a krwawiący udawanym współczuciem dziennikarz pyta z offu: gdzie byli nauczyciele? Ostatnia taka lansowana medialnie bijatyka rekordy oglądalności pobiła zwłaszcza w mieście L., czemu trudno się dziwić, bo i plan był tutejszy, i aktorki. Poza tym promocja tego obrazu obrazy była naprawdę warta Uwagi. Tyle że zgodnie z wilczym prawem telewizji szybko przeminął on z wiatrem. A właściwie z Cebulą. Ryszardem.

Na szczęście życie lubi czasem pisać zaskakujące scenariusze. Dzięki jednemu z nich w sobotę miała miejsce premiera kolejnego odcinka legionowskiej szkołonoweli. W przeciwieństwie do pierwszego, „Przepraszam, czy tu biją?”, drugi nosił tytuł: „Cała sala śpiewa z nami”. Ale choć z tej samej budy, obsada nie była już taka pieska, do tego o wiele bardziej liczna. Sympatyczni (tak, tak, są tacy) młodzi ludzie podnieśli rzuconą przez życie oraz media rękawicę i za sprawą pospolitego koncertowego ruszenia przywalili im nią w twarz. W ratuszu grały nie tylko bębny czy gitary, lecz przede wszystkim emocje; chęć pokazania, że naparzający się margines marginesem jest, niczym więcej. Czy były obawy, że ta eksplozja pozytywnego buntu nie wypali? Pewnie tak, w tych okolicznościach to normalne. Kilkuset, jak mawiają gliniarze, nielatów potwierdziło jednak, że są cool i wporzo, a kilku – tych na scenie – że chętnie grywają nie tylko na kompach. Zaiste, dla niżej podpisanego, obficie ongiś upierzonego wyznawcy rocka piękny był to widok! Niestety, wiktorii walczących pod Sobieskim gimnazjalistów nie ujrzy już cała Polska. Sorki wiara, dobro nie napędza dziś oglądalności. Nie napędza do tego stopnia, że nawet tak wielkie dzieło może dziś ujść Uwadze. Może i raczej ujdzie. Na sucho.